Vanaf vandaag is het mogelijk om via deze site kaarten te kopen voor de voorstellingen van zaterdag 29 mei, vrijdag 4 juni en zaterdag 5 juni. De voorstelling van vrijdag 28 mei is al volledig uitverkocht! Klik hier om kaarten te bestellen.

Vanaf zaterdag 3 april a.s. is het ook mogelijk om via de volgende verkooppunten je kaarten te kopen: Primera in Didam, kantine de Zomp in Loil en Zaal Hendriks in Loil.

De foto’s van het werkweekend van 13 & 14 maart staan online. Je kan ze vinden onder Foto’s > Foto’s Werkweekend Maart of klik hier om het album Foto’s Werkweekend Maart te openen.

“Verleden was, heden is en toekomst wie weet ?!

Je maakt het mee, ’t is een ervaring die je niet vergeet.

Een blik vooruit kijkend naar de horizon,

niet vergetend waar je ooit begon.”

Een refrein uit één van de liederen van de openluchtmusical Van Metropool naar Loil. Vorig jaar begonnen met acht mensen, om een idee dat er al langer was uit te werken.

Ruim een jaar later, zondagavond 14 maart, kom ik thuis van een zeer geslaagd werkweekend. Om te refereren aan de tekst van het lied: “Ik maak het mee, samen met zeventig andere mensen en het is nu al een ervaring die ik nooit meer vergeet.”

Afgelopen periode hebben we knetterhard gewerkt om de ontworpen teksten, de beelden en de muziek om te zetten in een boeiend schouwspel. De afzonderlijke scènes werden ingestudeerd, de liederen en de arrangementen voor de band kwamen tot klinken en het decor kreeg een letterlijke weergave van wat er op papier was geschetst.

En gisteren was het dan zo ver, in een omgebouwde werkplaats midden in Loil kwamen alle verschillende schakels bij elkaar. Na de opening ’s ochtends werd er in het gemaakte decor geoefend. Met veel energie en overgave werd er gerepeteerd, vielen de puzzelstukjes op hun plek en werden alle aanwezigen (70 mensen) deelgenoot van het verhaal. Liederen konden worden geplaatst in een context en kregen hierdoor een andere betekenis. Beelden in het decor werden verstevigd door woord en gebaar. Waar op het ene moment iedereen dubbel lag van het lachen om de herbergscène sloeg de emotie om in het wegpinken van een traantje bij een trouwerij.

Tussendoor werd er gepauzeerd met een perfect georganiseerde catering; spelers, zangers, zangeressen van verschillende scènes ontmoetten elkaar onder het genot van een drankje en een hapje. De positieve energie omhelsde je als je ‘het theater’ binnen kwam.

Toen de band kwam werd de sfeer nog hoger gelift. Samen werd er uit volle borst gezongen en je zag de bewondering en verwondering in vele gezichten. De dagrepetitie mondde uit in een ‘superfeest’ waar de bar (uit het decor) een belangrijk onderdeel was voor het welslagen van deze avond. Naast de cast en het productieteam, die er al waren, kwamen diverse mensen langs, die achter de schermen ook al veel werk hadden verzet. Het feestje duurde tot in de nachtelijke uren en ik heb in geen tijden meer zo gelachen.

’s Ochtends hebben we de draad weer opgepikt en begonnen de repetities weer. Na een warming up die voortvloeide uit de feestavond, zat de stemming er direct weer in. De repetitie werd rond de klok van 12 afgesloten, aan de ene kant zeer tevreden aan de andere kant enigszins gespannen. ’s Middags, stond namelijk de allereerste gehele doorloop van de musical gepland. Een aantal betrokken mensen kwam langs, ging zitten als publiek en de voorstelling begon. Met nog steeds een tomeloze energie werden de verschillende scènes gespeeld en de liederen gezongen en beleefd. In een hoog tempo werd je meegenomen in verschillende emoties, in verschillende tijden en omgevingen.

Niet alleen het proces blijkt bruisend te zijn (zoveel betrokkenen, van kind tot volwassen, voor de schermen en achter de schermen), ook de voorstelling, die is gegroeid tot wat het nu is, bruist aan alle kanten.

Met veel zin en groot vertrouwen gaan we de komende weken de puntjes op de ‘i’ zetten, zodat we in het weekend van 28 en 29 mei en het weekend van 4 en 5 juni het publiek deelgenoot kunnen maken van een bruisend proces in een bruisende voorstelling ‘Van Metropool naar Loil’.

Mede namens het productieteam,

Hein

Het is al bijna een half jaar geleden dat het allemaal begon. In Loil klonken al langere tijd voorzichtige geruchten over een openluchtspel dat in mei en juni 2010 uitgevoerd zou worden. En opeens stond er een oproep voor een auditieronde in de Kontaktraad. Over niet al te lange tijd zouden de repetities gaan beginnen, en dus moesten de rollen worden verdeeld. ,,Lijkt het je niet leuk mee te doen?” Werd me gevraagd. ‘Ja’, dacht ik. ‘Dat lijkt me heel erg leuk.’ Maar ik vroeg me ook stiekem af of ik er wel geschikt voor zou zijn. Zingen had ik al wel vaker gedaan. Ook voor publiek, dus dat was niet mijn grootste zorg. Maar toneel spelen, acteren, een personage neerzetten. Dat was voor mij toch een hele nieuwe tak van de sport. Zou ik wel in staat zijn om in een paar maanden tijd zoveel tekst uit mijn hoofd te leren. Om me een personage eigen te maken, en het ook nog eens geloofwaardig over te brengen. Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik begon te twijfelen. Maar na een tijdje besloot ik de stoute schoenen aan te trekken. Na die auditie kon ik altijd nog beslissen of ik er mee door wilde gaan.

Na een avond vol oefeningen, creatieve opdrachten en korte sketches bleek er ergens diep weggestopt toch een klein beetje toneeltalent in me verscholen. Hein, de regisseur vroeg me of ik de rol van Babet wilde spelen. De oudste dochter in het gezin Van Schayck, waar het verhaal van Van Metropool naar Loil om draait. En of ik dat wilde! Dolblij was ik, maar ook een beetje gespannen. Nu kon ik niet meer terug. Het avontuur was begonnen.

Wat volgde was een introductieavond. De meeste rollen waren ingevuld, en dus konden de spelers aan elkaar worden voorgesteld. Niet veel later kregen we onze eerste stukken tekst thuisgestuurd, en al snel begon de periode van wekelijkse repetities. Een periode waar we op dit moment middenin zitten. Langzaamaan begint het openluchtspel te groeien en steeds meer vorm te krijgen. Personages die op papier werden geboren hebben een gezicht gekregen. Het verhaal, dat lange tijd nog zo abstract leek, werd steeds concreter. En het decor, dat tot voor kort alleen nog in onze gedachten bestond, is tastbaar geworden. Inmiddels staat het hele verhaal van begin tot eind in de steigers. Maar er moeten nog heel, heel veel puntjes op de i’s worden gezet.

Daarom is er komende vrijdag en zaterdag een werkweekend. Twee dagen vol repetities, rollenspelen, zanglessen en taaloefeningen (we moeten namelijk een beetje Haags leren praten). Hard werken dus. Maar zoals tijdens alle repetities, is er ook tijd en ruimte voor lol en gezelligheid. Niet onbelangrijk, want we moeten nog een behoorlijke tijd met elkaar doorbrengen. Eén van de leuke dingen aan dit immense project is dat je weer eens andere mensen leert kennen, of mensen op een andere manier leert kennen. Tom bijvoorbeeld, had ik eigenlijk nog nooit gesproken. Nu voeren we als ‘vader en dochter’ emotionele gesprekken over verbroken relaties en de dood van mijn ‘moeder’. En Pim, die ik voorheen slechts voorzichtig gedag zei, roept nu ‘Hoi zus!’ wanneer ik hem tegen kom. De sfeer in de groep is kort gezegd ontzettend goed. Gelukkig maar, want dat komt onze acteerprestaties ten slotte alleen maar ten goede.

De volgende keer lezen jullie hoe het werkweekend was. Ik heb er erg veel zin in!

Liefs Esley

In Loil wordt hard gewerkt aan een openluchtspel met 62 acteurs in 100 rolletjes over het honderdjarig bestaan van de kerk en de school. Het openluchtspel van Loil is een megaproductie. Qua spel, muziek en decor is zoiets nog niet eerder in het kerkdorp vertoond.

Dit is een fragment van een artikel uit De Gelderlander van 5 Februari 2010. Benieuwd naar het hele artikel? Klik op “lees meer”.

Lees de rest van deze pagina »